در چهار سال گذشته، زمانى که بحران اقتصاد کشورهاى صنعتى را به ورشکستگى کشانده بود، مقامات ايران به کرات با افتخار اعلام کردند که «ايران از بحران اقتصاد جهانى در امان ماند» غافل از اينکه تا ناديده گرفتن بحران روزهايى را رقم زده که حال شايد به تعبيرى «آتشى باشد در دشت اقتصاد جهاني». کاهش شديد ظرفيت توليدى صنايع مختلف يکى از مهمترين شاخصهاى آشکارى است که از وجود بحران گسترده در صنايع کشور خبر مىدهد. به گفته مسئولان، از جمله رئيس اتاق بازرگانى تهران و مديرکل اقتصادى وزارت صنايع، شهرکهاى صنعتى با يک سوم ظرفيت کار مىکنند. صنايع لبنى با کمتر از 50 درصد ظرفيت کار مىکنند يعنى درحال حاضر در مجموع حدود 600 کارخانه فرآورى لبنيات در کشور فعال هستند. بحران علاوه بر بخش صنعت، بخش توليد نيز رسيده و واردات کالاهاى خارجى کمر توليد را شکسته است. تمامى شواهد ، قطعاتى از مجموعه عواملى هستند که سال 1388 را به يکى از سختترين و نفسگيرترين سالهاى اقتصادى ايران بدل ساختهاند. بحرانى که روزگارى جهان را مىسوزاند و مسئولان به راحتى از کنار آن گذر مىکردند، امروز با تدابير گوناگون اتخاذ شده در سراسر جهان در حال گذر از مرزهاى ساير کشورهاست، اما به دليل خوشبينى و ضعف تحليل مديران ايراني، امروز به مشقى براى صنعت، کشاورزى و خدمات ايران تبديل شده است. در همين حال، مرورى بر آخرين سخنان وزير جوان صنايع نشان مىدهد که اين خوشخيالىها همچنان مسئولان ايرانى را گرفتار خود کرده است.
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر