انتخابات ایران عاقبت وجوه اشتراک ایران و ونزوئلا را نشان داد. نویسنده مقاله در ابتدا بیان می کند که بر اساس تحلیل های قبلی ایران و ونزوئلا هیچ وجه اشتراکی ندارند. یکی کشور مردم نمازگزار و بدون الکل و دیگری کشور رقص سالسا و فرهنگی متفاوت. در ایران که رهبرش کمتر در مجامع برای صحبت کردن حاضر می شود و در ونزوئلا رهبری که دائم حرف می زند. اما تظاهرات اخیر در تهران که غالبا به صورت آرام و با حضور تمام اقشار برگزار می شد یادآور نمونه مشابهش در کاراکاس بود که به شدت سرکوب شد. تلاش جوانان ایرانی برای رساندن صدایشان همانند دانشجویان ونزوئلایی که در مقابل ناشایستگی های مسن ترها برخاسته اند. اینکه احمدی نژاد مخالفانش را خس و خاشاک خواند همانند چاوز است که معترضانی که به وی رای نداده بودند را کثیف نامید. دیدن بسیجی ها که به ایرانی ها تیراندازی می کنند همانند مشاهده Bolivarian militias بود که به افراد غیرمسلح در کاراکاس تیراندازی می کنند. حتی صحنه هایی مشابه کشته شدن ندا هم در ونزوئلا وجود داشت. در هر دو کشور چاوز و احمدی نژاد انگار برای برقراری عدالت و رفع فقر می جنگند و قهرمان فقرا هستند اما در لایه های اجرایی آن ها فساد بیداد می کند. همانطور که احمدی نژاد از حزب الله حمایت می کند چاوز از Colombian FARC حمایت می کند. خواندن این مقاله را به زبان اصلی به همه دوستان توصیه می کنم. من شخصا بسیار لذت بردم.
http://www.foreignpolicy.com/articles/2009/06/25/iran_seen_through_venezuelan_eyes
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر